A letter from September 18th, 2016

ieve toekomstige ikke, Voor over 10 jaar. Een brief aan mijn toekomstige ikke voor over 10 jaar. 10 jaar is zóóó lang. In deze levensfase gaat er de komende 10 jaar zeker heel veel veranderen. Hoe zou het met iedereen zijn? Wat is het spannend en ook levensbeschouwend eigenlijk om eens na te denken voor over 10 jaar. Wanneer ik deze mail aan mezelf krijg en lees. Het is nu 18 september 2016, 22 uur. Misschien leven niet al mijn dierbaren meer (mijn ouders, Paula en Jan, de moeder van Xavier, komen allemaal toch in de kwetsbare leeftijd, zeker gezien de gezondheidssituaties). Nou ja misschien leef ik zelf wel niet meer. Ik kan ziek worden, overreden worden of het leven echt te zwaar vinden en er uit stappen. Wat hoop ik dat iedereen er nog is, levend en wel! Hoe staat het Xavier? Over 10 jaar is Xavier met pensioen. Mijn fantastische man. Dat zal fijn zijn voor hem, lekker lezen en tijd voor cultuur. Rustig in de tijd zitten en genieten van een drankje en hapje. Want wat kan hij genieten. Hopelijk is de huidkanker niet terug gekomen. Hopelijk is hij nog energiek (wie had ooit gedacht dat hij zou gaan rennen iedere week tot de Beekloop aan toe!) en vrolijk en optimistisch als altijd. Mijn baken in dit woelige leven. Waar ik altijd op de borstharen kan uitsniffen. Die me kent als geen ander en me accepteert als geen ander. Me stimuleert (om me te ontwikkelen) én afremt (als ik mezelf voorbij hol). Me alle vrijheid in het leven ****. En ik mag zijn wie ik ben. Dat hij nog mijn partner is daar twijfel ik niet aan. Ik hou van hem, hij is geweldig. Hij heeft al veel doorstaan met mij, ik heb veel vertrouwen in onze relatie. En Perry? Over 10 jaar is hij, net als ik (al blijf ik natuurlijk altijd 3 maanden, 3 weken en 3 dagen ouder en wijzer als hij), ook lopende naar de 60. Hoe ziet onze relatie er dan uit? Onze relatie heeft zich nu erg verdiept. Het polyamoreuze leven past bij me. Al is het druk, twee geliefden tegelijk in een leven. Ons eerste jaar als stel nadert met rasse schreden. Dat gaan we zeker wel volmaken. Mijn mooie lieve geminde. De man die me zo laat genieten van mijn sensualiteit en ***********. Door wie ik juicy en zelfverzekerd door het leven ga, meer als ooit tevoren in mijn leven. Die me de liefde voor zeilen heeft gebracht. Met wie ik durf te dromen van over 10 jaar samen een wereldzeilreis maken. We zijn zelfs al aan het sparen. Mooie man, sterke man, stoere sportieve man. Wat kan ik heerlijk met hem lachen. Wat is samenzijn met hem makkelijk en natuurlijk, we hebben dezelfde basis in de generatie stroom. Blijft het zoals nu? Misschien zijn we wel niet meer samen. Vind hij het te veel gedoe. Of ik. Wat is het een wonder dat ik zo mag samen zijn met twee mannen. Elk me vervullend van blijheid en vreugde. Welke vorm heeft onze relatie? Wonen we samen met ons 3-en, wat me nu het makkelijkste (voor mij ;-) ) en het fijnste lijkt. Of is het zoals nu? Of een gespiegelde versie van zoals ik nu leef? Of leven Perry en ik dan samen op de boot en zijn we net gestart aan onze wereldrondzeil avontuur? Wie weet wat de toekomst gaat brengen. Maarten heeft me nu je dit leest wel ingehaald qua lengte. Ook al wil hij liever niet groot worden zegt hij nu. Een opgeschoten puber van 15 in het voortgezet onderwijs. Hij heeft een sterke wil, Maarten, ik vrees dus dat er wellicht een flinke pubertijd aan kan komen. De sterke eenheid die Maarten en ik nu zijn zal omgevormd zijn tot een nieuw evenwicht. Mijn mooie kind, met zijn blonde haren en blauwe ogen. We hebben al heel wat doorstaan. Van niet praten (selectief mutisme) tot een ellendig jaar van niet en moeizaam poepen (inclusief klisma’s en ontelbare ‘doorlek’ poep onderbroeken, tot urenlang potje zitten). Pien, de leerlingbeleidster, die zijn ontwikkeling argwanend in de gaten houd. Ik hou van hem. Oneindig veel. Kan me zo verliefd voelen als ik hem zie, mijn lieve Maarten. Kind dat snel bang is, kind dat rustig de tijd moet krijgen voor dingen. Maar wat is hij leuk, lief, slim. Hij is nu 5, een leeftijd die zo geweldig is! Frank een man van 31 in de bloei van zijn leven. Hopelijk getrouwd met een lieve zorgzame vrouw, met een fijne baan, een leuk huis en kinderen. Met bescheiden vakanties (hij is een huismus J ). Zijn levenswensen zijn bescheiden. Nu nog geen vriendin, hopelijk komt die er wel. Ik *** het hem zo, het gewone gelukkige leven dat hij zo graag wil. Mijn kind dat zo netjes is, zo georganiseerd. Dat graag heeft dat ik zijn boterhammen kaasje jam maak. Dat me helpt met de klusjes in huis. En me helpt met Maarten. Zijn grapjes, zijn nuchterheid. Wat zal ik hem missen als hij het huis uit gaat! André dan, 34. Mijn zoon die zo op me lijkt. Te slim, te graag aangepast, kritisch op zichzelf. Werken in Amerika, een wereldreis, sportief en slank, en rijk. Grootste doelen stelt hij zichzelf. Is hij nog bij Femke? Ik hoop het wel voor ze. Afgestudeerd socioloog? Heeft hij kinderen? Hij wil ze graag. Mijn stoere zoon van nu 24, geboren chameur, wat kan hij goed met mensen omgaan, wat is dat een gave. Ik hoop dat hij zijn draai in het leven gevonden heeft en gelukkig is in zijn draai. Omdat we op elkaar lijken weet ik dat het leven niet makkelijk is, en ook niet altijd zal zijn. Hoe goed we anderen ook kunnen laten geloven hoe geweldig het gaat. Ik maak me soms zorgen om hem, je laat ze los, wat is dat spannend. En ik, hoe is het nu met jou lieve Ikke? Ik ben nu 49, en ik ben een heel ander mens als 10 jaar geleden. Ik ben veel zelfverzekerder geworden. En ook veel doortastender. En in veel opzichten ook positiever. Toch is het leven niet makkelijk voor me vaak. Ik loop bij een psycholoog die nu voorgesteld heeft om een diagnose te laten te stellen. Ik denk er over na of ik dat nu wel of niet wil. ‘It runs in the family’. Perioden van oneindig veel energie en dadendrang. Maar dan zo doordraven dat ik mezelf voorbij ren, mezelf kwijt raak, mezelf uitput, niet goed voor mezelf zorg. Gewoon omdat ik er de puf niet meer voor hem. Om naast goed voor iedereen ook nog goed voor mezelf te zorgen. Ik hoop wel dat ik meer evenwicht kan vinden. Al is het zo heerlijk om oneindig veel enthouisiasme, ideeën, dadendrang, creativiteit en energie te hebben. EN ik daar niet graag afscheid van wil nemen. In ieder geval wil ik geen pillen (wat ik wel zou kunnen doen). Ik denk dat ik kenmerken heb van manisch depressief. Zou ik over 10 jaar meer balans gevonden hebben. Ben ik over 10 jaar weer heel iemand anders als ik nu ben? En hoe zit het met mijn werk? Ik werk nu nog 1 dag per week bij het Summa College, een foutje dat tot een nieuw vast contract leidde (8 uur, niet meer de 28 die ik had). Het VSV programma is afgelopen voor me. Een nieuwe plek nog niet echt gevonden. Nu een tijdelijke plek, waar ik dus nog niet gestart ben omdat ik ziek ben. Daarnaast heb ik een B&B. Heb ik dat dan nog steeds? Ik genereer daar behoorlijk wat inkomsten uit. Die ik nu voor de helft aan Andre geef. Deze maand (tot nu toe) 1800 euro (wat wel meer als meestal). Veel geld in deze tijd (voor mijn 1 dag werk werken bij Summa College krijg ik er 400. Ik heb erg geworsteld met ontslagen worden. Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. En wat was het fijn dat ik voor mezelf en de jongens kon zorgen na de scheiding. En wat was het fijn toen ik een vast contract kreeg, meer als 25 jaar geleden, nu kon er niets meer gebeuren. Wat was ik bang, wat voelde ik me afgedankt, wat was ik murw van de gevechten op mijn werk (over levensloop, ouderschapsverlof en andere zaken). De zekerheid van voor jezelf en je kinderen kunnen zorgen viel weg. Wat werd er veel geraakt. Martin zei laatst (tegen mijn moeder), over 10 jaar zit ze in de bijstand. Ik heb meer rust, voel me ook gedragen in de relaties en dat is fijn. Graag zou ik iets creatiefs willen doen, dat past bij mij. Maar ja dat kan ik toch en moet dat dan geld opleveren? Ja met lede ogen werd/word er tegen mijn polyamorie aan gekeken. Dit kan alleen tot kommer en kwel leiden. Wat had mijn moeder het moeilijk hier mee. Xavier die niet van me houdt dan blijkbaar. Perry die alleen de lusten en niet de lasten zou hebben. De kinderen die voor galg en rat zouden opgroeien (ik zou geen kinderen moeten hebben gekregen). Ik die eenzaam berooid en verlaten zou worden. Geen mannen die me meer zouden willen, mijn naam volledig ten gronde en kinderen die me niet meer willen zien. Grootste doemscenario's werden er uitgedeeld. Wat heeft het me verdriet gedaan. Het gaat nu veel beter. Al denken ze wel dat het een fase is die zal overgaan. Hoe is het nu? Welke hobby’s heb ik nu? Ik fotografeer nu waanzinnig veel (al is het minder als het was). Ik dans graag. Hou van Tantra en andere aanraakdingen. Ben creatief met schrijven, schilderen/tekenen. Ik zing graag en ben vrijer al ooit op dat gebied. Heb ik nog zoveel clubjes en vrouwengroepen? Ben ik nog bij de ACE? De gezellen? Wie zijn nu mijn beste vrienden/ vriendinnen? Ik geniet nu volop van Yes en hun optredens en reizen die we daarbij maken. Komt er nog andere muziek? Ga ik nog steeds met XJe, mijn vader en Martin naar de schouwburg? Is er weer meer tijd voor lezen en film, dingen waar ik zo van kan genieten! Hoe is het met mijn Spaans? Heb ik nog iets gedaan met mijn rechtenstudie? Draaf ik nog steeds zo door? Geniet ik nog steeds zo intens? Hoe is het met mijn lijf? Mijn lijf met wie ik al mijn levenlang worstel. Maar ook mijn lijf waar ik ook erg van hou. Het werkt allemaal goed, heeft me prachtige zonen bezorgd en heel veel genot. Het lijf dat zo graag danst en vrijt. Ben ik dikker geworden (ik weeg nu 93 kg)? Of dunner? Ben ik meer gaan bewegen? Ben ik nog gezond? Geen vijgen of andere allergie meer gehad (waardoor ik opeens met ambulance moest worden opgenomen). Hoe is het met mijn gebit? Ben ik nog niet aan een nieuwe knie of heup toe (dat zal nu best wel slijten met dat gewicht). Geen suiker. Niet aan het hart zoals mijn moeder had begin 50. Geen Hoge bloeddruk? Hoe is het nu met mijn bloedarmoede. Iets wat ik had begin 30. En nu dus weer. Geen enge ziektes? De overgang goed doorstaan? Mijn lieve goede lijf waar ik steeds meer bewondering voor krijg. En ook de schoonheid van leer te zien door de ogen van Perry. Waar leef ik nu? Nog steeds op de Tramstraat? Dat is een fijne plek! Ga ik ook nog steeds naar lief klein huisje? Lieve ikke, ik hoop dat ik de afgelopen 10 jaar mijn advies dat ik nu voor mezelf heb goed ter harte heb genomen: beter voor mezelf zorgen. Zorgen dat er tijd genoeg is voor mij. Om goed voor mezelf te zorgen. Met eten, verzorgen en bewegen. Maar ook met zelfontwikkeling. En slaap (want dat doe ik nu veel te weinig). Met duidelijke keuzes maken die goed voor mezelf zijn en die dicht bij mezelf liggen. Lieve toekomstige ikke, en laat ik dan nu maar beginnen met eens (redelijk) op tijd naar bed gaan ;-) Dikke kus, Suzie