A letter from Apr 15, 2026

Merhaba, gelecekteki Emre. Bilmiyorum bunu 6 ay sonrasına mı atarım, 1 yıl sonrasına mı atarım ama... Birkaç gündür bunu yapmak istiyordum. Sürekli ertelediğim bir şeydi ama geçen sefer yaptığımda çok iyi hissetmiştim. Bana çok güzel duygular hissettirmişti. Tekrar yapmak istedim. Kendimden, şu anki durumumdan ve gelecekteki olmak istediğim yerden bahsedeceğim. Umarım bunların hepsini başarmış olurum. Umarım bunların hepsi ve daha iyisi olmuş olur. Şu an Nisan ayındayız. 2026 Nisan ayı. Benim için çok hayatımda önemli bir nokta olabilir. Çünkü şu an Erasmus'tayım, Bükreş'teyim. Yaklaşık 2 aydır buradayım. Ve artık buraya alıştım. Burası benim evim oldu. Tabii ki İzmir'e gittiğimde de başlarda çok tökezlemiştim, istememiştim, eve gelmek istememiştim. Ama artık buraya geldim, ilk zamanlarda çok yaşadım yani. Hatta belki İzmir'dekinin 5-10 katı. Çünkü İzmir'desin yani, anladın mı? Ne olabilir ki? Ama burada tamamen farklı bir ülkedesin. Bir telefon, her şey çok zordu ilk başta geldiğimde. Çok zorlandım, internetsiz kaldım. Manual olarak, mapten bakarak yolumu bulmaya çalıştım. İnternetsiz otobüse bindim, uçağa bindim. Niye böyle bir şey yaptığımı bilmiyorum. Mobilsim falan olabilirmiş ama neden almadım bilmiyorum. Burada çok güzel hikayeler geçirdim. Benim ders çalışma işleri çok sıkıntı olmadığı için hala güzel diyebiliyorum. Umarım dönemin sonunda hakikaten çok iyi notlar gelir. Elimden geleni yapıyorum. Şu ana kadar 1 sınava girdim. Birçok teste girdim ama sınav anlamında sadece bir tane girdim. Birkaç gün sonra bir tane daha gireceğim. Elimden geleni yapacağım. Şu ana kadar Viyana'yı gezdim, Prag'ı gezdim, Budapest'i gezdim. Çok yakın bir tarihte Berlin'e gitmeyi düşünüyorum, yaklaşık bir on gün sonra. Sonrasında İtalya'ya gitmeyi düşünüyorum. Bakalım, inşallah hepsi gerçekleşir. Güzel anılar biriktiririz. Bir de Vamaveche denilen bir olay var. Sahil. Bilmiyorum nasıl bir etkinlik olacağını. Ama şu ana kadar deneyimlerim, en az bir süredir gerçekten farklı bir duygu. Dünyanın farklı yerlerinden bir sürü insanla tanışıyorsun. Hepsi farklı tiplerde, farklı huylarda, farklı insanlar. Gerçekten normal diyebileceğim insan sayısı az. Ya da ben de anormallerden biriyim. Bilmiyorum. Biraz sıkıntılı bir durum. Ama çok güzel vakitler geçirdim ilk ayda. Sürekli dışarıdaydım. Bu ay biraz daha odama kapandığım bir ay oldu. Gerek ödevler olsun, gerek Easter tatilinde bir yere gidememiş olduğum olsun. İlk ay daha aktiftim. Partilere gittim. Etkinliklere gittim. Gerçekten Türkiye'den farklı olduğunu düşündüğüm şeyler. İnsanlar çok daha rahat. Rahat değil, partiler anlamında değil. Öğrenciler de rahat. Öğrenciler okula gidiyor ama okula gitmiyor. Ya da ben Türkiye'de çok inek bir öğrenciyim, bilmiyorum. Şu an daha normal bir öğrencilik serüveni yaşıyorum galiba. Böyle bir olması gerekiyor, bilmiyorum. Ailemi çok özlüyorum burada. Tabii bu konuyla ilgili zorlandığım konular da var. Onlardan da bahsetmek istiyorum. Ailemi çok özlüyorum. Kız arkadaşımı özlüyorum. Beraber vakit geçirdiğim insanları özlüyorum. Burada yemek yapmak da çok zor. Yemek yapmak çok büyük bir dert. Sürekli aklının bir kenarında bu olması lazım. Ne pişireceğim? Yemeğim var mı, yok mu? Pişirecek bir şeyim var mı, yok mu? Ne alabilirim, ne pişirebilirim? İlk günden çok fazla yumurta ve makarnalar ve hazır pizza yerken şu an artık tavuklu bulgur pilavı ve fasulye yapabilecek seviyeye geldim. Artık bir şeyler yapabiliyorum. Tabii yapmak zorundasın. Yani nereye kadar yumurta, dışarıdan. Dışarıdan çok az yiyorum ama. Bilmiyorum. Paramı oraya harcamak istemiyorum. Zaten yeterince para harcıyorum. Paramı gezmeye, tozmaya ve deneyim kazanmaya harcamak istiyorum. Umarım bundan altı ay sonra, bir yıl sonra döndüğümde İzmir'e başarmış olmak istediğim şeyler; birçok ülke gezmiş görmüş olmak istiyorum. Derslerimi iyi bir notla geçmek istiyorum. Bunlar benim için en önemli noktalar, hususlar. Buradan güzel arkadaşlıklar kurarak gitmek istiyorum. International arkadaşım olsun istiyorum yani. Bilmiyorum ne kadar bunun için çabalıyorum ama en az bunun için çabalıyorum muhtemelen. Bir tık bencil davranıyorum. Dışarı çağırıyorlar ama gitmiyorum. Bilmiyorum neden gitmek istemiyorum ama bir tık yapmam gereken işler, ders yoğunluğu buna sebep oluyor bence. Çünkü İzmir'de herkesin işi vardı ve benim de işim vardı. Yapıyorduk her birimiz. Ama burada kimsenin işi yok. Kimse benim kadar ders almıyor ve sadece benim işim var. O bir tık üzücü. Elimden geldiğince ben de onlara katılacağım bugünden sonra. İlk ay çok katılıyordum, her etkinlikte vardım. Ama ikinci aya doğru biraz daha istemedim yani katılmak. Sıkıldım mı bilmiyorum. Ama emin de değilim yani. Bakalım. Bu şekilde. Umarım yaz stajımda çok güzel bir yerde geçmiş olur. Şu an onun için de biraz endişeliyim. Birkaç yere başvuruyorum. Bakalım benim için en hayırlısı olsun. Allah'tan onu istiyorum sadece. Hayırlısı neyse o olsun. Güzel olsun tabii ki. Şu an beklediğim birkaç yer var. Tam şu sıralar onun için uğraştığım. Umarım onlar olur. Dualarım o yönde. Umarım her şey çok güzel olur. Görüşmek üzere.