A letter from Nov 12, 2025

მამა პაისის ფილმი💗 აი ფილმი რომელიც actually matters მთელი ყურების პროცესში silly me გაღიმება/წამოტირებები მაქ. მართლაც, თავმდაბლობა და სიყვარული all that matters. თავმდაბლობა რომ აუცილებელია ეს კი ვიცოდი მარა, ამდენად? სულ კი მგონია რომ ყველაფერი ღმერთის დამსახურებაა, მარა მე რომ მემართება მაგის გამო გამდის ამპარტავნებაში. აი ლითერალი ბებიამ სწორად თქვა, ჩემი სამჭედლოა. ყველა ადამიანი ჩემი სამჭედლოა. ყველასთვის უღმესი მადლობა ღმერთო. თავმდაბლობა - სიყვარული, სიყვარული - თავმდაბლობა. ამაზე მეფიქრება ეს დღეებია რაც პაისის ფილმს ვუყურებ. გაიხაროს ამის გადამღებმა და სულის ჩამდგმელმა. ყველაფერი 100-ჯერ მეტად ღირებულია, როცა თავმდაბლობით აკეთებ, იღებ, გასცემ, საუბრობ, გიყვარს. ყველაფერი მართლა თავის დროზე მოდის შენთან. სიგიჟე არააა? მართლა რანაირად შეიძლება ვინმეს ასე უყვარდე? მეტირება ხოლმე მადლიერებისგან. მემგონი ცხოველებიც იმიტო მიყვარს, ასეთი უპირობო რომ იციან ყველაფერი. ხელშეუხებლები რომ არიან, ნამდვილები. ღმერთის ყველა თვისება მიყვარს სხვადასხვა არსებაში და ყველაზე მიმსგავსებული არსებაში ადამიანში, რო ვხედავ მაგათ ხო საერთოდ. სიგიჟემდე მიყვარს ადამიანები ღმერთის გავლით და პირიქით ღმერთი ადამიანების გავლით. ეს უდიდესი ჭეშმარიტება არ უნდა მიეცეს დავიწყებას, რომელიც ნუცასთან ლაპარაკის დროს აღმოვაჩინე. ყველა ადამიანი რომლის გაიდეალებასაც ვცდილობთ, სამაგალითოდ და ხელშეუხებელად ვაქცევთ - ღმერთის მაგივრობას გვიწევს ჩვენი პატარა ჭკუით. 🧠🥹 (ამ ტვინის ემოჯის დაწერას არ ვაპირებდი) ჩაკოდილი გვაქ რომ ღმერთის გზას უნდა მივყვეთ, ღმერთი ავიღოთ მაგალითად, მაგრამ მაგ დროს მიმღებლობა რაზეც გვწვდება, ენერგეტიკული ვიბრაცია და პიროვნებისეული სურვილები სადამდეც გვიშვებს, ისეთ იდეალს, idolს ვირჩევთ. და დღეს ღვთისმშობლის არსს მივუახლოვდი. გავიგეთქო ვერ ვიტყვი, აქამდე უფლის დედა იყოს და მარიამი ერქვა მარტო, მაგრამ მნიშვნელობა რამხელა აქ დღეს მივუახლოვდი ცოტა. ღმერთო შემეწიე სულის გზაზე, ცოდვებისგან დამიცავი და სარგებელი მომატანინე შენი საყვარელი შვილებისთვის, იმდენად რამდენადაც ეგ მე მჭირდება.