A letter from Apr 19, 2025

Date: One soft morning in the future From: Me, the healed & loved version To: The Me Who’s Still Trying ⸻ Hi, Love. I’m writing to let you know nga nakaabot ra gyud ko. Naa ko karon sa place nga peaceful — both outside and inside. Dili na ko maghuna-huna kung worth it ba ko. Kabalo nako nga oo. Naa ko’y uyab karon nga kalma. Dili perfect, pero kind. Mo-effort siya. Dili siya mahadlok sa akong pagka-sensitive. In fact, ganahan siya ana. Dili siya malain kung hilum ra ko usahay. Makasabot siya. Dili nako kailangan mag-explain pirmi. Wala ko niya gipili tungod lang sa akong lawas. Gipili ko niya sa akong mind, akong spirit, akong presence. Dili na ko maghilak sa iyang likod, kay klaro ang iyang intentions. Klaro ang iyang words. Klaro ang iyang actions. Nakaabot ko diri kay ni-undang ko og sabot-sabot sa mga tao nga dili mosabot nako. Kay ni-stop ko og prove nga deserve ko’g love. Kay gitagaan nako og chance akong kaugalingon nga maka-heal. Karon, I wake up in the morning and feel safe. Di na ko magpanuko kung mupost ko, kung mu-share ko sa akong thoughts, kay kabalo ko nga I’m not too much. Importante ka. Worth it ka. Strong ka. Even when you’re soft. Hangtud karon, naa gihapon koy mga moments of doubt — pero kabalo nako mu-handle. Kay imong mga steps karon, bisan murag gamay ra, mao nang nagtukod sa akong foundation. So ayaw suko sa imong kaugalingon kung usahay mapul-an ka or masayop. I got you. I’m so proud of you. I love you. I’ll wait for you. Love, Future You — in love, in peace, and in power