A letter from Nov 29, 2024

بهتاب نمیدونم وقتی اینو میخونی کجایی یا چکار میکنی ( امیدوارم معتاد یا حامله نشده باشی) اینو دارم توی یه شب پاییزی توی ۱۶ سالگیت برات مینویسم ، خستم و چشمام گود افتاده و دارم برای آینده تو تلاش می‌کنم پس گند نزنی بهش ،چند تا نصیحت اول از همه از پدوفیل ها عذرخواهی کن که ۱۸ سالت شده و امیدوارم دیگه دورت نباشن دوم از همه امیصدوارم از فاک بوی ها و تاکسیک بوی دوری کنی ، و انقدر هم نخواه بقیه رو فیکس کنی باید قبول کنی درست کردن بعضی از آدما وظیفه ی تو نیست نظر بقیه هم برات مهم نباشه هر چیو خواستی بخور ، هر کاریو خواستی بکن فقط خودتو نکش ایمو بازیه ، هر کیو دوست داشتی ببوس ، هر لباسیو که خواستی بپوشی بپوش چون نظر آدما برامون مهم نیست باشه امیدوارم تا اون موقع هر روز با متین گاسیپ کنیو و باهم برید کلاب جاز ، با آراد شوخی قومیتی بسازید ، با آناهیتا غذاهاتو نصف کنیو و.... خلاصه حرفم اینکه دوستای خوبتو نگه دار امیدوارم کلاب جاز رویا هاتو بزنی ، روپوش پزشکی رو بپوشی، شب های لندنو با دوستات تجربه کنی ، با اون مو فرفری لالاندو توی خونتون ببینی =) توی وین اپرا بخونی، هر روز با قهوه و مارلبرو قرمز بری دانشگاه البته سیگار نکش حالا و یادت باشه دنیامون وقتی دوستتو از دست دادی، اولین آزمون فیزیکتو افتادی، اولین گند های زندگیتو زدی تموم نشد پس نا امید نباش خیلی گند های بدی زدی توی عمرت ولی آخرش همشون تموم شدن پس نگران هیچی نباش امیدوارم هر روز زندگی کنی و فقط زنده نباشی دوستت دارم بخاطر همین برای آیندت دارم خیلی تلاش می‌کنم بهتاب ۱۸ ساله *مطمئنم مامی شدی تا اون موقع ها* خدانگهدار =)