A letter from Feb 22, 2023

Dear FutureMe, yine aynı şeyler oluyor. daha önce bunları yaşadığım için biraz daha rahatım ve sakinim ama sonuçta benzer duyguları hissediyorum. 2 sene önce karantina da böyleydi. boş ve işe yaramaz... sadece vakit geçiriyordum, tarihleri bile önemsemediğim zamanlardı. şimdi de öyle. böyle günlerin kokusu var gibi. nasıl anlatacağımı bilmiyorum ama hayatta hala kendime bir yer bulamadığım için bu kokuyla sık sık karşılaşıyorum. günlerimin, aylarımın hatta yaşlarımın etrafı böyle kokuyor. mide bulandırıcı değil ama ferahta değil. uzun süre havalandırılmamış ev ya da sürekli yediğin yemeğin artık tahammül edemediğin kokusu gibi. midem bulanmıyor, kaçıp kurtulmak istemiyorum, alışmış gibiyim. ama bazen o koku nüksediyor ve nerede, ne yaptığımın farkına varıyorum. her zaman ki gibi odamda hiç bir şey yapmıyor oluyorum. hobim yok, yeteneğim yok, hevesim yok. bütün gün boyunca işe yaramaz bir şekilde oturuyorum. eğer böyle yaşayacaksam ne anlamı var. geceleri artık zor uyuyorum. neden? çünkü yorulmuyorum, hiç bir şey yapmıyorum ki enerjiye ihtiyaç duyayım. benim gibi olan başka insanların olmasını istiyorum yoksa bu Dünya'da tek işe yaramaz olduğumu düşünmek beni daha çok üzer galiba. hahhah artık her gece rüya görüyorum, önceden arada sırada görürdüm. rüyalarım eğlenceli ve heyecanlı, oradayken gerçekten kendimi özne gibi hissediyorum. uyandığımda ise gizli özneyim. neyse sık sık bu buhrana düşüyorum, eminim yakında tekrar bu sıkıcı hayatı kendi içimde kabullenirim. ama şu bir gerçek ki yazık benim gençliğime.....