พื้นที่อนุญาตเศร้า

ฉันโหยหาพื้นที่อนุญาตเศร้า พื้นที่ที่ปล่อยให้นั่งเศร้าจนกว่าจะดีขึ้น ไม่เร่งรัดและกดดัน ไม่กล่าวโทษหยดน้ำตาที่ร่วงหล่น พื้นที่ที่เหมือนผ้าห่มผืนหนาในเวลาที่เราเปลือยกายร้องไห้ พื้นที่ปลอบโยนว่าพยายามมาตลอดนี่นา ไม่เป็นไร พยายามใหม่กัน ไม่ตัดสินเวลาเราสะดุดล้มกับจุดเดิม ไม่บ่นเหมือนเราจงใจสะดุดเพื่อสร้างเรื่อง พื้นที่ที่ไม่ป้องปัดความรู้สึกเราออกไป แต่ปกป้องความรู้สึกเหล่านั้น เพราะในเวลาที่เศร้า ตัวเราก็ไม่ได้ต่างอะไรจากก้อนความรู้สึกที่อ่อนไหวและเปราะบาง