A letter from Nov 9th, 2021

18*8*1400 عارف عزیز اکنون که این نامه را میخوانی من کصنمک هستم. امروز اولین روزی بود که من رفتم مدرسه دبیرستان امام خمینی و درس دادم. خیلی حال داد حقیقتا و به نظرم خیلی بهتره از راهنمایی و از اینکه به ترسم غلبه کردم خوشحالم. درحال یادگیری افترافکت هستم و برای توسعه فردیم دارم کتاب میخوانم و دوست دارم سریع تر یه کار خوب برای خودم درست کنم که درآمد اتومات داشته باشه احساس میکنم خیلی فاصله دارم با همچین روزی. تو سرم بین اینکه قراره تو شغل موشن بمونم یا نه دائم درحال کلنجار رفتنم. سی اس و دوباره پاک کردم. لایو ربانی و دیدم امشب میگفت باید هویتت و تغییر بدی نه رفتار و اینکه این تغییر نیاز به زمان نداره و تو یه لحظه باید تصمیم بگیری. تصمیم میگیرم پیگیر تر از قبل کار کنم و پا بزارم رو لذت هایی که هیچ معنایی ندارن مثل کانتر. دنبال یه دوره ایی ام که یاد بده جوری پول دربیارم که بقیه ام بهشون یه چیزی اضافه شه. نه سایت دارم نه پروژه خوبی میاد دستم. درکل از زندگیم راضی ام ولی تو معنی زندگی هنوز موندم و گاهی وقتا به پوچی میرسم. نمیدونم زندگیم بعدا که یه کار خوب پیدا کردم و ازدواج کردم چطوری میشه ولی همینکه ذهنم به اون موقع الان سفر کرد برام لذت بخشه. میدونم اون موقع ام که اینو میخونم هم حال میکنم هم حسرت میخورم که این روزا دیگه برنمیگرده وای که چقد دارم حق میگم. رسیدن مهمه نه مقصد. اوکی ولی واقعا پولی که تو پیری یا سن 40سالگی داری بدرد چی میخوره وقتی 4تا رفیق خوب دورت نیست که باهاشون بری عشق و حال و شور و شوقش و دیگه نداری؟ تلاشمو میکنم چون نکنم که صد در صد به جایی نمیرسم ولی سعی میکنم یه چارتا مسافرت خوبم برم که هم خر و هم خرما رو داشته باشم. درآخر این دنیا نه توش عدالته نه ارزش حرص خوردن و داره چون اینجا موقتیه نه دائمی. ولی حاجی یه صدایی ته دلم میگه بالاخره میرسم به اون چیزی که میخوام یعنی یه کار پردرآمد کنار معلمی میسازم و به بقیه کمک میکنم و خودمم حال میکنم. امیدوارم یه روزی این ایمیل و ببینم که نه رفیقام مردن نه خانوادم مریض ان.