A letter from Nov 3rd, 2021

Dear FutureMe,سلام الان ساعت ۵:۲۱ دقیقه صبحه، ۱۲ آبان ۱۴۰۰ دارم از خونه خاله ات توی هال این نامه رو میدم پنج سال پیش این موقع تو فکر مهاجرت به آلمان بودی، پس فکر کنم الان اونجایی و موفق شدی راستی الان ۵ ماهه که با مهرآنایی، امیدوارم هنوزم با همدیگه باشین یادت نره ۵ سال پیش کجا بودی و الان به چیا رسیدی، پول، خونه، ماشین و احتمالا زن خودتو داری زمان خیلی زود میگذره و این نامه تا چشم بهم بزنی بهت رسیده فقط مطمئن شو که هرچیزیو که میخواستی رو بهش رسیدی :) راستی، به مامانم سلام برسون میدونیم بعضی وقتا میره انقدر روی مخ که آدم نبودنشو ترجیه میده، ولی آخر سر تنها حامی آدمه آخر سر هم اینکه میدونیم قدیما یه حس و حال خوب و قشنگی داشت، این نامه هم از معدود خاطرات اون زمانه که توی لحظه ایستاده تا به دست تو برسه اینو بدون اگه الان تو شرایط بدی هستی، همیشه اینطوری نمیمونه، امیدتو از دست نده، دل نشکن و به باور هات ایمان داشته باش، به هرچیزی که میخوای میرسی امیدوارم باقی زندگیمونم قشنگ بگذره، به ♡دوست دختر یا زنت هم سلام منو برسون حس و حالمم موقع نوشتن این بیشتر دلگیره تا شاد، چون میدونم این دوران و لحظات هیچوقت دیگه تکرار نمیشن، چون هم زمان برنمیگرده هم آدما عوض میشن اگه سینت پره گریه کن، اگه شادی قهقهه بزن، اگه چیزی باعث شادیت میشه به قضاوت مردم اهمیت نده، چون ۴ نفر هستن همیشه که بهت اهمیت میدن، خدا، پدر و مادر و عشقت راستی، پدر و مادرتو بغل کن :) یه امین از چهارشنبه ۱۲ آبان ۱۴۰۰، یه مسافر از ۳ نوامبر ۲۰۲۱، یه آدم ۲۱ ساله از دل ایران منو یادت باشه، به امید دیدار :)