A letter from Oct 4th, 2021

Dear FutureMe, ถึงฉันในอนาคต รู้ว่าตอนนี้เธอคงกำลังคิดถึง "ฉัน" ที่อยู่ในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต ช่วงเวลาที่ไม่ต้องคิดมากเรื่องอะไรนอกจากเรื่องเรียนและสอบ ช่วงเวลาที่รายล้อมด้วยเพื่อน และเสียงหัวเราะ ช่วงเวลาเหล่านี้เธอเรียกมันว่าอดีตที่สวยงาม เพราะไม่ว่าเธอจะทำผิดพลาดขนาดไหนผู้คนก็มักจะให้อภัยเสมอเพราะนั่นคือ "ฉัน" ฉันคือเธอที่ยังไม่เดียงสานัก เเต่มันคงไม่ใช่แบบนั้นอีกต่อไป ผู้คนมากมายมักจะคาดหวังในตัวเธอและคงเป็นเรื่องที่ไม่ดีนักหากเธอทำผิดพลาดเพราะเธอคือ "ผู้ใหญ่" แต่นั่นเเหละกว่าเธอจะรู้ตัว ช่วงเวลาเหล่านั้นก็ผ่านมานานมากเหลือเกิน เดาว่าตอนนี้เธอคงกำลังนั่งอยู่คนเดียว ท่ามกลางความเงียบงัน ไม่มีเพื่อน ไม่มีเสียงหัวเราะอย่างเก่า ในหัวเต็มไปด้วยคำถาม ว่าทำไมชีวิตถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เมื่อโตขึ้น เธอพยายามโตขึ้นในทุกๆวันถึงแม้มันจะยาก รู้ไหมว่าเก่งเหลือเกินที่โตมาได้ขนาดนี้ถ้ายอมแพ้อะไรง่ายๆก็คงน่าเสียดาย แต่ฉันเคารพการตัดสินใจเธอเสมอถึงแม้คนอื่นจะไม่ ผู้คนมากมายอาจถามถึง "ฉัน" และบ่อยครั้งที่เธออาจจะต้องเล่าเรื่องราวของ "ฉัน" ให้ใครต่อใครฟัง ,เอาน่า อย่างไรก็เถอะ พวกเขาไม่มีวันหา "ฉัน" เจอหรอก เพราะว่า "ฉัน" เป็นเพียงความทรงจำที่เธออาจจะลืมไปหมดเเล้วว่าเคยเขียนจดหมายฉบับถึงตัวเธอเอง และกว่าเธอจะนึกขึ้นได้ก็คงเป็นตอนที่e-mailนี้ถูกส่งเมื่อถึงเวลาของมัน แต่ได้โปรดจำเอาไว้อย่างนึง เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอรู้สึกว่าชีวิตมันโหดร้ายและยากเกินจะผ่านไหว เมื่อไหร่ก็ตามที่คนทั้งโลกหันหลังให้เธอ เปิดดูที่แกลอรีเธอจะเจอ "ฉัน" ในช่วงอายุที่มีความสุขที่สุดในชีวิต และหวังเป็นอย่างยิ่งว่านั่นจะทำให้เธอยิ้มออกมาได้บ้างในช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิต โปรดมีความสุขให้สมกับที่เติบโตขึ้นมา เธอคือเธอและอย่ายอมให้ใครเปลี่ยนเป็นอื่นใด ปล.รักเธอหมดหัวใจ จาก "ฉันคนเดิมในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด" :)