A letter from Sep 26th, 2021

Merhaba Fadime, Ben 2021 yılındaki halin. Satırlarımı odamda, sonunda korona etkisini yitirmese de üniversitesine döneceği için mutlu ve ailesi ile tekrar kavga etmiş halde yazıyorum. İstersen bu tarihlerde neler yaptığımızın özetini kısaca geçeyim ve birlikte hatırlayalım istersen: Üniversitenin başında kafayı yedin, yıllarca içinde kalan arzularının acısını çıkardın, deli gibi yemek yedin, alkol aldın ve erkeklerle seviştin. Sonra üniversite hayatın gerçekten başladı, dersler aldın ve arkadaşlar edindin derken korona çıktı. İki yıllık korona dönemin en yakın arkadaşların Bilal, Melis, Ahmet ve Zehra ile buluşmaya çalışmakla, ITU kulüp toplantıları ve bitmek bilmeyen online derslerle geçti. Zehra bizi sevgilisine tercih etti, bir de bu dönemde ailen de sen de birbirinize kötü davrandınız. Ama yapılan her şey, her hata ve yaşadıkların, biliyorum bazıları çok acı verse de, geçiyor ve bir şekilde yolumuzu aramaya devam ediyoruz. Hayat hep bir arayış. Sürekli mutlu olmak için planlar yapıyor hayaller kuruyoruz. Şu anda kurduğun hayaller, ITU Astronomi, münazara, eestec kulüplerinde aktif görev almak, ortalamamı 3'ün üstüne çıkarmak (3.4 ün üzerine çıkabilirsen senin ağzını öperim), erasmus yapmak veya bir şekilde yurtdışına gönüllülük projeleri, stajlarla gitmek, Fransızcamı B1, Almancamı B2 seviyesine çıkarmak, bilgisayar programlarında daha iyi olmak, Yetgen eğitimini tamamlamak, ITU Rover takımının bir üyesi olmak, astrofizik üzerine yazılar yayınlamak, uzay alanında çalışan şirketlerde en az 3 staj yapmak, çok para biriktirmek, Kazım hoca ile çalışmak ve yurtdışında yüksek lisans yapmak. Buradakilerin bazılarını gerçekleştirmiş olabilirsin, kariyerinde başka yönlere ilerlemek istemiş olabilirsin (AMA SAKIN ÇOCUK YAPMA TAMAM MI BAK! SAKIN DİYORUM!) . Bu sorun değil, önemli olan, başarısız da olsak, ilgimizi de kaybetsek zorluklara göğüs gerip yeni hayallerle ilerlemeye devam etmektir. Tabi ki bizi bir araştırmacı veya uzay alanında arge sektöründe çalışan biri olarak görmeyi çok istiyorum. Tek başına veya sevgilisi ile samimi bir evde kedisi ile beraber yaşayan, boş zamanlarında resim yapan ve yazı yazan, arkadaşlarıyla bolca gezen ve eğlenen biri olarak. Belki gelecekte kendi şirketini kurar, belki çok büyük hayır işlerine imza atar, kitaplar yazar, resimler yapar...Ama bunları mutlu olmadan yapmak mümkün değil. Kendini, insanları, doğayı sevmekten vazgeçme, hayatını yaşamaktan vazgeçme, bol bol gez ve insanlara onları ne kadar çok sevdiğini söyle, insanlara yardım et, çünkü insan sıradan bir günde sokakta rahatça yürümenin değerini bile anlıyor. Bazı şeyler onları kaybedince geri gelmiyor. Her şey boka sarmış olabilir, Tayyoş kancığı başımızdan gitmemiş olabilir, hatta şeriat bile gelmiş olabilir, belki depresyondasındır, belki intihara meyilli bir insana dönüşmüşsündür, belki de üniversite ve kariyer hayatın çok kötü geçmiş olabilir, bilmiyorum, ama bildiğim bir şey var, nasıl bir yüreğe, umuda sahip olduğumuzu biliyorum. İçimizdeki yaşama ve yaratma hevesini kimsenin öldürmesine izin verme. Dinlemen için sana bir şarkı bırakıyorum: https://www.youtube.com/watch?v=ZSg-eHng52E Bunu hatırladın mı, yks'ye çalışırken ve korona döneminde çok dinlerdin. Asla gözlerinin içindeki ışığı almalarına izin verme...