A letter from Sep 1st, 2021

Sevgili gelecekteki ben; Ben bu satırları sana yazıyorum. Ona , buna, şuna değil. Sana yazıyorum. Dünyanın her neresindesin bilmiyorum, hangi şehrin hangi sokağından okuyorsun bu yazdıklarımı bilmiyorum. Bir otobüste misin, evde misin, saat orada kaç? Bilmiyorum... o zamanda da insanlar sen ile kilondan dolayı alay ediyorlar mı inan bana tahmin edemiyorum. Ve inan bana, bunların hiçbirinin önemi yok. Kilonun , boyunun, insanların senin hakkındaki önyargılarının, insanların, nerede olduğunun, saatinin kaç olduğunun... Tek önemli olan sensin. Şuan yatağımda uzanmış yazıyorum bunları sana, çok şey atlattım şu zamana kadar . Cahillik kol geziyor , bilimin gelişmiş olması insanlığın ilerlediğini göstermiyor. Çünkü çoğu insanlar hala taş devrinden kalma. Kadınlar ölüyor , kız çocukları okuldan alınıp evlendiriliyor , çocuklar sevgi görmeden büyüyor , adalet sağlanmıyor , suçların cezası verilmiyor , insanlık yok , saygı yok... umarım o zamana kadar düzelir. Neler yaşadık bir biz birde Allah bilir. neler yaşayacaksın, neleri atlatmak zorunda kalacaksın bilmiyorum. Tek bir bildiğim var, bu dünyada çıkmaz sokak yok. Asla hayatım alt üst oldu diye üzme o güzel gözlerini , belkide hayatının altı üstünden daha iyidir. Sonuna geldiğini düşündüğün her yolda, o yolun sonunda bir duvar da görsen adım attığında yıkılacak o duvar. Belki mahvolmuş bir haldesin, belki pes ettin, belki çaresizsin, belki artık hiçbir şeyin iyi olacağına inanmiyorsun. Derin bir nefes al. Bir nefes daha. Ve bil ki, "vardır elbet bir çıkılacak yol." Yeter ki o yola adımını at. Ya da belki hayallerime büyük adımlar attım gelecekte , mutlu ve huzurluyum . İnan böyle olması için şuan sabrediyorum her şeye ve herkese. Annemle sevgi sorunlarım var uzun zamandır. Umarım bunu okuduğun zaman annem o zamana kadar bir kere bana 'seni seviyorum, sadece sen olduğun için benim istediğim kişi değilde sadece sen olduğun için seviyorum seni' demiştir. Korkuyorum, insanlar kötü. Ben hep özgür olmak istedim çünkü asla özgür olamadım. Şuan çalışmamın tek sebebi ilerde tüm insanlardan uzak, özgür ve huzurlu bir hayat yaşamak için. Hayallerim için. Bir şeyi başarmak için önce hayal etmek gerekir. Şuanda sinir krizi problemlerim var. Kriz geçirebiliyorum bazen , küçükte olsa kendime zarar verebiliyorum. Ne kadar pişman olsamda sonrasında engel olamıyorum. Kimse bilmiyor bunları, ağızlarındaki tek cümle "..." evet, ağızlarında bir cümle yok zira o kadar bile nasıl olduğumla ilgilenen yok . Ama ben en önemli şeyi öğrendim, her karanlığa düştüğümde yardım eli beklememeyip kendi ışığımla ayağa kalkmayı. Her gölge düştüğünde güneşi kendimle bulacağım. Ben kendi hayatımın , kendi gösterimin baş dansçısıyım . Başkalarının sözünden çıkmayacak minnoş bir ev kedisi değilim. Birinin beni tamamlamasına ihtiyacım yok , ben kendimle mutluyum. Aynanın karşısına geç, kendine bir bak. O kadar değerlisin ki kendinin kendine yazık etmesine izin verme, saçlarını tara. Bir özür dile kendinden. Kendine yaptığın haksızlıklar için, kendini soktuğun o çıkmaz sokak için, kendini suçladığın her an için özür dile kendinden. Bu dünyadaki en önemli insan sensin. Bu dünyadaki en değerli insan sensin. Başkalarına verdiğin değerin yarısını bile kendine vermediysen eğer, şimdi bir kez daha özür dile kendinden. Ve bir kez daha. Unutma, herkes gittiğinde bile ruhun seninle kalacak... Senin en yakın arkadaşın, en daimi ailen sensin... Ve son bir şey daha ' bu dizler bükülmek için yaratılmadı; dimdik ayakta durmak için yaratıldılar, zulüme karşı diz çökme!' . Asla .