A letter from Jun 29th, 2021

Dear FutureMe, Bugün günlerden pazartesi. Ayın 28'i.Gece saat 00.57 ve babaannemgildeyim. İçimde koca bi sıkıntı.Daha doğrusu kocaman bi kaygı. Önüne geçemeyeceğim kadar büyük. Ya Eymen de babamlar gibi olursa? Ben bu düşüncenin önüne geçemiyorum. Bu düşünceden daha da ağırı acaba ben iyi bi abla mıyım mesela? Eymen de ablam beni hiç anlamıyor hadi kimse anlamıyor bari o anlasaydı diyor mu veya der mi acaba? Bana yapılandan yakınırken bende aynı şeyi ona yapıyor muyum? Bunun önüne nasıl geçebilirim? Mesela ne isterim biliyor musun; bi sorunu olduğunda ay ablam duyarsa beni öldürür değil de hemen ablama anlatmalıyım desin istiyorum. Kimse yokken yanında ben olayım istiyorum. Kalabalıklar arasında yalnızım diye düşünürken aklına ben geleyim ablam var desin istiyorum. Çaresiz hissettiğinde yanında olmamın sıcaklığını hissetsin. Hiç bir şeyim olmasa ablam var yanımda diye düşünsün. Beni de herkes gibi görmesin istiyorum. Kimse beni anlamıyor dediklerinin içinde hiç olmayayım istiyorum. Korktuğunda sığınacak limanı olayım mesela. Hiç bişey demeden bi sarılmam yetsin ona. Tüm zorlukları beraber atlatalım. Kısacası ben ne kötülük yaşadıysam o onları yaşamasın istiyorum. Çaresizce kimse duymasın diye sessiz sessiz ağlamasın. Kendi hıçkırıklarında boğulmasın. Ne yapıcam ben diye aklını yitircek gibi hissetmesin. Güzel yaşasın ıstiyorum. Ne zorluklarla karşılaşsa bile beraber atlatalım. Tek başına kalmasın çaresiz hissetmesin. Sence yapabilecek miyim bunları? Korkuyorum. Çok korkuyorum.