A letter from Jun 20th, 2021

Dear FutureMe, نمیدونم الان تو چه شرایطی هستی و چی کار میکنی تو جغرافیایی که زندگی میکنی هیچ چیزی پایدار نیست پس بهم حق بده که از همه چیز مطمئن نباشم... تو همه روزای سخت رو گذروندی و الان تو بیست و چهار-پنج سالگی هستی از روزایی که خودت رو بی کفایت حس میکردی فاصله گرفتی از روزایی که حسرت روز های از دست رفته‌ت رو داشتی فاصله گرفتی تو یاد گرفتی، معجزه کردی، مسیرت رو طی کردی تو رشته دلخواهت درس خوندی و الان یه دانشجو موفق داروسازی هستی به طور مستمر و روتین ورزش و پیاده روی میکنی صبح ها روتین پوستی انجام میدی و سعی میکنی که خودت رو شاد نگه داری روزانه تقریبا یک ساعت تمرین ویالون میکنی و سعی میکنی مکالمه زبانت رو قوی تر کنی تو به زندگی کردن ایمان داری تو به یاد گرفتن و رشد کردن ایمان داری تو یاد گرعتی که فقط باید رو به جلو نگاه کرد وقتی وقت کمه نباید به فکر کمبود وقت بود بلکه به این فکر بود که چطور تو این زمان همه چی رو مدیریت کنم تو از عجول بودن، خشمگین بودن و نا امید بودن فاصله گرفتی اعتماد به نفست بهتر شده و وسواس فکری رو کنار گذاشتی البته هنوزم کامل نیستی اما به معجزه تلاش ایمان داری مهتاب عزیزم آروم تر و صبور تر باشه هیچی نمیشه و هیچ اتفاقی نمی افته