A letter from Jun 14th, 2021

Dear FutureMe, bugün genel olarak çok kötü bir gün geçirmedim ama yaklaşık bir saat önce modum aşırı sert bir şekilde yön değiştirerek acayip düştü. yaklaşan anayasa finalime hazırlanmaktayım. anayasa çalışıyorum. bu sene versem ne kadar güzel olur. içimde garip bir haksızlığa uğramışım hissi var. insanlar için boşuna uğraşıyormuşum ve benimle muhatap olan herkes bunu beni sevdiği için değil de birini kırmamak için yapıyormuş gibi hissediyorum. bazı şeyler çok zor. sevmek sevilmek bundan emin olmak mesela. sadece sevildiğinden emin olmak değil sevdiğinden emin olmak da çok zor. aşk konusunda deneyimsiz olduğum için mi ikisi arasındaki farkı anlayamıyorum? çevremde olduğu için mi ondan hoşlanıyorum? 5 yıl sonra bu konu benim için eski bir hayal ya da komik bir hayal olarak kalacağı için bunu sana anlatmak güzel ve rahatlatıcı 23 yaşındaki kendime. acaba bu konuya bu kadar umutsuz bakmamın nedeni biri tarafından sevilmeyeceğime olan inancım mı yoksa onun kimseyi sevemeyeceğine olan inancım mı? Aman Allahım ne kadar da önyargılıyım. belli ki bir delikanlının duygularını bastırıp kendini daha az anormal hissetmeye çalışma çabasını üstüme alındım ve bir insanın gerçekten de sevilmeye ve sevmeye ihtiyaç duymadığına inandım. hem de böylesine naif bir insanın. yalnızca inanamıyorum. o böylesine değerli ve kelime bulamıyorum böylesine sevgi duyulasıyken neden çevresinde onu tanımaya çalışan insanlar bu kadar az. ben her zaman insanları anlamaya daha doğrusu anlamlandırmaya düşkün biri oldum. ve şimdi de onu tanımak için ilginç bir arzu duyuyorum. kafa yapısının transcriptini çıkarıp notlar çıkararak okumak, insanların yanında onu gözlemlemek, her küçük şey hakkında yorumunu dinlemek istiyorum. onun kendi hayatını deneyimlemesini deneyimlemek istiyorum. belki bunun sonucunda onun bana uygun biri olmadığına karar veririm. ama yine de kendi küçük çemberine diğer insanları almamak konusunda o kadar ısrarcı ki, bu konuda bir şansım olabileceğine dair bir umut belirtisi göstermenin bile kalbimi kırabileceği korkusundan kurtulamıyorum. insanlar gerçekten de çok körler. ben de öyleyim aslında çevremde seçtiğim birkaç kişinin dışındaki insanların hayatlarına ve deneyimledikleri gerçekliğe karşı çok körüm. ama yine de insanların onu neden görmek istemediklerini anlayamıyorum. birinin duvarlarını görüp bu duvarların çizdiği sınır çizgisinden uzak durmak mı daha iyi yoksa bu duvarları aşmaya çalışarak o duvarların arkasına boğulmak üzere olana ulaşma çabasına girmek mi daha iyi bir seçenek bilemiyorum. birinci seçeceği tercih edersek iletişim kurmaya çalıştığımız kişiyle iletişimimiz daima belli bir noktada kalacak ve birbirimizin sınırlarına saygı göstermiş olmakla birlikte belki de elimizi uzatacak kadar yakın olduğumuz birinin yalnız kalışına göz yummuş olacağız. ama ikinci seçenekte en azından denemiş olacağız. başımıza gelebilecek en kötü şey duvarın üzerindeki tel örgüler tarafından yaralanmak olur herhalde. birkaç kez kalbimiz kırılır, sözleriyle inciniriz belki. saygı göstermediğimiz için bize tepki gösterir. ama belki de alacağımız bu tepki, yalnız bir ruhun, ilk kez duvarlarını zorlayan biri olduğu için hissettiği şaşkınlığın tepkisidir. bu tepkinin altında belki de gizli bir lütfen devam et çünkü ben ördüğüm bu duvarları içeriden yıkamıyorum düşüncesi yatıyordur. asıl önemli olan soru, kaderimde o duvarları zorlama fırsatının olup olmadığı. Allahın bana bu fırsatı verip vermeyeceği. bu konular o kadar hassas ve tek başına yol alması o kadar zor konular ki, Rabbim bana yardım etmezse ne yapacağımı bilemiyorum. bazı günler o hiç aklıma gelmiyor. hayat normal olarak sürüp gidiyor. bazı zamanlardaysa kendisi zahiri olarak karşıma çıkıveriyor. insanlar böyle bir şeyi deneyimlerken, birini sevmekten bahsediyorum, yalnız olmamalı. yardım almalı. çünkü insanın en değerli varlığı olan duygularından meydana gelmiş olsa da bu yolda bulunmak dünyanın en belirsiz deneyimi. hele de benim gibi garip bir durumdaysa insan, kesinlikle birinin onu anladığını hissetmesi gerekiyor. ben bu yolda Allahın rehberliğini istiyorum. çünkü kendimi çok garip hissediyorum ve ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. her şey çok güzel olsun istiyorum. mutlu olmak ve mutlu etmek istiyorum ama şartları ayarlamaya gücüm ve iradem yok. o yüzden kudreti beni, sevdiğim adamı ve diğer her şeyi kapsayan; kalbimi , sevdiğim adamın kalbini ve diğer her şeyi evirip çeviren Allaha sığınıyorum. belki beraber olmamız uygun değildir, ben senden; kendim için ve o güzel a*** için mutluluk istiyorum. doğru yolu neyse sen kalplerimizi o yöne döndür. amin