A letter from Jun 7th, 2021

Dear FutureMe, میدونی شاید هیچ وقت به یک جا حس تعلق کامل نداشته باشی. اینکه چیشد چرا نمیدونم ولی تو بالاخره پر میگیری مهاجرت میکنی بعد تمام سختی ها جا میگیری ولی ممکنه یک جای کار ایراد کنه حتی اگه همه دورت باشن. تو نه اینجا حس تعلق داری و نه اونجا خواهی داشت اونجا طبیعیه ولی چیشد که اینجا هم نشد نمی دونم ولی تو از اول ذهنت برای اینجا نبود یادته دبیرستان! ممکنه فقط تو نباشی چند روز پیش اشنایی با مادر دیدی رابین هم همین شد، خب اخر به عنوان یه تابعیت دو گانه کنار اومد چه خوب که کسانی داشت که هرچند نفهمنش ولی بتونه در موردش باهاشون صحبت کنه امیدوارم تو هم داشته باشی راستی لعنتی تایپ فارسیت چه سریع شاید ربطی به هوش عاطفی و ای کیو داشته باشه نمی دونم منظورم این حس هست نه تایپیت تعلق تو به زندگیته آنچه کشیدی پشت سر گذاشتی اندیشیدی اینجوری هرکی هرجای مسیر با تو که نه لزوما ولی مثل تو گذرونده باشه میفهمه تورو و به دنیایی تعلق میگیرید شاید این تعلق ها دسته بشن مثل حباب هایی از زندگی ها با تجربه های مشترک و هر ادمی ب چندین حباب زندگی تعلق داشته باشه شاید اصلا ما تو حباب زندگی میکنیم حبابی به حبابی دیگر و از هر حباب قبلی کول باری داری که تورا ساخته شبیه نظریه زندگی بعدی شد ولی ما بهش اعتقاد نداریم. :)) دارم برات از گرین تاک مینویسم هرچی که هستی هر حسی که داری قوی باش خوشحال باش رو به رشد باش یاد بیار که تو قابل دوست داشتن هستی و و بارها دوست داشته شدی و قوی بودی و من همیشه دوستت دارم به فکرتم و برات تلاش میکنم بهترین تلاشمو هرچند که کافی نباشه ولی این خودش کافیست برای ما