A letter from May 13th, 2021

سلام احمد. من خودتم. الان ۲۴ اردیبهشت سال هزار و چهارصده و چند روز دیگه ۴۰۰ میلیون چک داری و ۱۰ خرداد ۴۰۰ میلیون دیگه چک داری. سیتالوپرام ۴۰ می‌خوری روزی یکی. از ۲۰ بردیش بالا به ۴۰ که فشار این چند وقت رو کم کنی. فشار پاس کردن بدهی‌های خرید زمین در حسن فشافویه. تا الان ۳ تا ۱۰۰۰ متری و یک ۶۰۰۰ متری خریده‌ای و همین الانش نزدیک ۱ میلیارد تومان بدهی داری. واقعا اگر سیتالوپرام ۴۰ نمی‌خوردی نمی‌تونستی این شرایط رو تحمل کنی. این مقطع برای آینده مالی و اقتصادی زندگیت شبیه به یک نقطه جهشه. امیدواری که زمین‌ها برات پربازده باشند. دوست دارم بدونم ۵ سال بعد از الان که این نامه رو می‌خونی حالت چطوره. گذشته رو چطور می‌بینید. زمین‌ها برات چه نتیجه ای داشته، خونه ای که دوست داشتی به دست آوردی یا نه؟ وضعیتت در سازمان چطوره، کار تولید انجام دادی یا نه؟ اگر نه چرا؟ اگر آره آیا هنوز کارمند دولت هستی؟ اما بذار راجع به روحت هم کمی برات بگم. نماز صبح یک گنجه، گنج. امروز عید فطر بود و در کل ماه رمضانی که گذشت فقط یک بار نماز صبحت قضا شد. تقریبا تمام مدت زمانی که به سن تکلیف رسیده‌ای تا الان گره رشد روحی و معنوی تو قضا شدن بیشتر نماز صبح‌هات بوده. اگر نماز صبحت روی روال قرار بگیره انشاءالله خیلی روی رشد روحت موثره. دیشب نصفه های شب این بیت حافظ توی ذهنت زمزمه می‌شد: هرگنج سعادت که خدا داد به حافظ ، از یمن دعای شب و ورد سحری بود. این روزها دوست داری قلبت نورانی تر شود، نشانه ها را بیشتر ببینی و بیشتر در لحظه زندگی کنی. اما این علقه‌ها مثل زمین و تز دکتری تمرکزت را گرفته. دوست دارم بدونم پنج سال بعد روحت و قلبت در چه شرایطیه، به کجا رسوندیش، با خدا چطوری؟ چه چیزهایی دیدی و فهمیدی؟ کاش به چیزی رسیده باشی. راستی آقای زرین بخش نماینده شرکت سیتا در ایران ایمیل دو نفر از همکاران خارجیش را داده و هماهنگی کرده تا برای تز با آنها مکاتبه کنی ولی هنوز بعد از یک هفته ایمیلی نزده‌ای، به آموزشگاه تصویرگران پویا اندیش هم عکس نمونه کار نقاشی خط نداده‌ای که مدرک برایت صادر کنند. مادرت کرونا گرفت و خوب شد و چقدر دعا کردیم و استرس کشیدیم تا خوب شد. هزار هزارهزار... بار خدا را شکر فعلا خدا حافظ تا نامه بعدی