A letter from May 7th, 2021

Yaşamak istedigim hayatı kendim secemedigim için çok üzgünüm .yapamadığım şeyler için azarlaniorum . şuan gözlerimden akan yaşlardan kimsenin haberi yok asla olmayacak da ,beni önemseyen seven biri asla olmayacak .neden herşey daha kötüleşiyor ,yeterince kötü zaten ,daha ne yasayacaygm ha .yaşayacak gücüm kalmadı ,dayanamıyorum artık herkes aynı. Benimle olduğunu sandığım babamin benimle olmadigini öğrendim , artık herşey daha kotu benim için . Düştüğümde kaldiricak kimsem yok .beni hatalarına kabul edicek kimse yok sadece beni yargılanmaktan başka bişey yapmıyorlar .herkes çok mutlu hayatından .bir bana gülmüyor şans herhalde ha ha. Delirecem yaptığım şeyler hicbirseyken olur olmadık şeyler yuzunden sürekli azar istiyorum .ben böyle mutlu değilim bana bu yazıları yazdıran kişileri asla affetmiyecem ,o kadar yalnızım ki bunları anlatacak kimsem yok buraya yazmaktan başka yapacak bir şeyim yok. O kadar kisitlaniyorum ki telefon numaram bile yok evden kaçarım diye korkuyorlar . Ben çoktan bittim evden kaçmak istesem bile yapamam . O kadar çaresizim ki .... O kadar çaresizim ki ,bu durumdayken bile bunu arkadaşıma anlatamıyorum onunda beni bırakmasını istemiyorum onunda beni yargilamasini istemiorum . Kacmamdan korkuyorlar ben o planları aylardır düşünüyorum belki kaçarım kacicagim da ben bu evde böyle bir ömür surduremem . Geçmiyor çünkü bitmiyor , Herşey berbat halde ben berbat haldeyim, bundan sonrasini bile kestiremiyorum bundan sonra nasil bir hayat süreceğini bilmiyorum . Napicam ben ha, hiç bilmiyorum ağlamaktan başka hiçbir şey yapamıyorum .küçücük bir şekerle bile mutlu olan beni içine kapanık, mutsuz, yaşama sevincini kaybeden bir kıza cevirdiniz .herkese teşekkür ediyorum ben bile bölge olacağını tahmin etmiyordum .