A letter from March 3rd, 2021

sana bugün çok mutsuz bir günümden yazıyorum bunları. gerçekten hayat çok zorlaşıyor bazen nefes alamıyorum. az önce çok yakınım olmayan birine insanlardan korktuğumu ve görünce endişelendiğimi anlattım. sanki bize deliymişiz gibi şaşırdı. üzülmedim ama biran şaşırdım. anksiyete ve depresyonumuzun olduğunu bilseydi sanırım yüzüme kapatırdı telefonu djsıfnfhfbfh. neyse bu bizim aramızda sır. sana birkaç tane not attığımı hatırlıyorum ama artık o kadar da ileriye atamıyacağımı fark ettim. artık bize güvenmiyorum. annem gile neler oldu acaba ya da abim bir kız arkadaş buldumu ya da şey ondan önce bir karakteri oldu mu fuhvfvhdgv bunu yazdığımı görseeeğğğğğğ ben biteeeeğğğrimmm . esma ne oldu acaba umarım hala best kankandır. şuan kazılı kuyum şarkısını dinliyorum bunu okuduğunda sende dinle olur mu? neyse sanırım yarın okullar açılıyor sanırım ama benim insan görmeye tahhamülüm kalmadı. şimdi diyorsundur ne yaşadıkki bu kadar dertleneceğin AMK!! aslında şuana kadar çokta birşeyler yaşamadık ama belki ileride olucak bilemeyiz. buna rağmen hayattan hiçbir umudumun olmaması normal mi acaba? yani gerçekten ya hayat çok boş ya da bende bir sorun var. gerçek duygularımızı kimsenin bilemesi canımı gerçekten çok acıtıyor ama boşver SAHTE BİR GÜLÜMSEME YAP.KİMSENİN İNCİNDİĞİNİ GÖRMESİNE İZİN VERME.UMURSAMIYORLAR ZATEN1!