A letter from March 2nd, 2021

Sevgili beş yıl sonraki ben, Öncelikle bugün 2 Mart 2021. Geçen hafta sonu TYT deneme sınavı oldum ve 120 sorudan 63 doğru yapabildim. Ve bugünlerde dünya gittikçe adaletsizleşmeye başladı. En azından benim için gittikçe adaletsizleşiyor. Korona yüzünden artık tüm dengemi kaybetmiş durumdayım. Tüm şanssızlıklar beni bulduğu için bazenleri spor salonuna gidemiyorum ve bu beni cidden sıkmaya başlıyor çünkü kodumun dershanesi tam öğle saatleri arasında. Üstümdeki stres fazlasıyla artıyor. Bunu biliyorum çünkü streslendikçe daha da fazla küfür etmeye başlıyorum. Bugünden itibaren daha fazla çalışacağım ve bir şekilde bir üniversite kazanmaya çalışacağım ancak önümdeki yol çooook uzun ve zorlu. 5 yıl sonra bir üniversitede bilgisayar mühendisliği okuyacağım belki de ve tam da 5 yıl sonrası için hedeflerimden birisi yurt dışında eğitim almak. Belki gelecek karanlık benim için veya aydınlık. Ancak şunu bilmelisin ki eğer başarısız olmuşsan, ailen senin eğitimin için boşu boşuna para harcamışsa şunu bil ki başarısız olmanın tek sebebi de temel sebebi de sen olmadın. Korona çıktı Kırıkkaledeki okullar açılmadı ancak diğer şehirlerde açıldığı için fark attılar sana. Bazen ders çalışmak istemedin çünkü bu senin en temel hakkındı ama kimse buna inanmaz. Tam 12 yıl boyunca Türkiyenin en zor 3 sınavına girmiş olacaksın: LGS, TYT, AYT. Bugün akşam belki babam kızmayacak ancak yarın bir gün sonucu duyduğunda büyük ihtimalle yine kızar. Çünkü bana kızarak veya beni ağlatarak benim geleceğimi kazanacağıma inanıyorlar. Ve aynı şekilde şu an ekonomi o kadar iyi ki bir test kitabı almam için yaklaşık 50 tlyi gözden çıkarmalıyım. Ben yine halimden memnunum ancak fakir insanlar nasıl kitap alacaklar okul olmadığı sürece çocukları nasıl okuyacak? Bu soruların hiçbirinin cevabı yok. Ve şu an tüm sistemimiz parayı veren düdüğü çalar mantığında. Dershane, özel okul, kitap satın almak, kalem satın almak... Bunların tamamı çok pahalı. Küçüklüğümden beri bana hep sen iyi yerlerde okursun falan dediler. Peki ya okuyamazsam nolacak bugün halen bunun endişesi içindeyim. 11.sınıf hiç kolay değil. Ancak ağlamanın da bir mantığı yok çalışmazsam kötü olacak her şey. Gelecek kaygım hat safhada şu aralar. Hayatım inanılmaz stresli. Aslında gelecek kaygımdan çok hem kendimi hem de ailemin yüzünü düşürürsem nolur diyorum kendime. Çünkü küçüklüğümden beri okutmak için her şeyi yaptı ailem. Ve ben de diyorum ki kendime hayatın boyunca çalıştın iyi bir lise kazandın. Ama gerçekten şimdi başarısız olursan onca verdiğin emeğin anlamı ne? Resmen sadece iki sınavla devlet hayallerine siktir çekiyor. Kimya bilmek zorundayım çünkü bilgisayar mühendisi olmak istiyorum ama acaba gerçekten kimyanın bir önemi var mı bilgisayar mühendisi olmak için. Tek isteğim var o da otuz bin içine girip rahatlamak. Pandemi benim düzenimi çok bozdu. 120 soruda 63 yapıp 9 matematik sorusu yapmak ise beni derinden etkileyen en önemli faktör. Eğer bu üniversite sınavını kazanıp 5 yıl sonraki ben de yurt dışı hayallerini gerçekleştirebilirse hem ülkedeki çocuklara bilgisayar eğitimi vermek istiyorum, insanları sosyal medya ile eğlendirmek istiyorum ve durumu olmayan çocuklara yardım etmek istiyorum. Aynı şekilde hayvanlara da yardım etmek istiyorum. Ülkeme bu şekilde bir katkı sağlamak gerçekten çok isterim ve eğer yurt dışına açılacaksan tek isteğim ülkeni gerçekten güzel işlerinle temsil et. umarım dışarı çıkmak için yeteri kadar paran vardır. umarım istediğin enstrümanları ve eğitimleri alabilmişsindir. gerçekten kaliteli bir karaktere sahipsin çünkü küçüklüğünden beri aldığın eğitim gayet yerinde aile eğitimin ve okul eğitimin çok güzeldi. ahlaki eğitimlerini her ikisi de mükemmel şekilde verdiler sana. Gerçekten bir şeyleri başarmak istiyorum artık. Hayat bazen piksel oyunlar gibi oluyor. Çok zor bölümlere sahip ilk denemende geçemiyorsun ancak 40.denemende şansın yaver gidiyorum. İnşallah üniversite sınavı günü şanssızlıklar beni bulmamıştır. Ve şunu istiyorum ki 5 yıl içinde bu itiraz ettiğim yakındığım her şey değişmiş olsun çünkü bu amk mekanında pandemi süresince eğitim alamıyorum ancak Ankarada okuyan birisi eğitim alıyor. Eğitimde eşitliği sağlayamayan devletin gelecek üzerinden bir şeyler beklemesi, ülkeyi geliştirebilecek bir nesil beklemesi saçmalıktan ibaret Online sınıf diyor amk salakları. Tablet dağıtıyoruz diyor amk çocukları ama amk ülkesinde harika bir lte internet var ki köylerde hiçbir internet çekmiyor. Gerçekten teknolojiye inanarak büyük bir iş başardıklarını düşünüyorlar ancak online eğitim süresince anladığım tek şey dolaşım sistemi falan oldu. kesinlikle utanıyorum böyle bir sistemden. İnternetin sürekli donuyor olması benim asla bir sıkıntım olmadı ancak köyde yaşayan zeki çalışkan bir çocuk için gerçek bir problem. Bu eğitim sistemi yüzünden zengin ile fakir arasında dev bir eğitim farkı oluşuyor. Ve şunu herkes bilmelidir ki Türkiyede bir fakirin doktor olabilmesi bir zenginin fakir olmasından çok daha büyük bir şeydir. Ülkemden tek isteğim var benim nesilimi ve benden üst nesili aynı bu şekilde yediler ancak bizim küçüklerimiz için yapmasınlar bari. Yurt dışında yaşamanın en büyük avantajı ne yazık ki çocuklarımızın her türlü Türkiye eğitim sisteminden çok daha iyi bir eğitim sisteminde okuyacağıdır çünkü bazı Afrika ülkelerinin bile eğitim sistemi bizimkinden iyi. Bu arada tam bugün bunu sana yazarken KuruHS izliyorum. Ve senden tek isteğim var ne olursa olsun bunu okurken mutsuz olmak üzülmek yerine sadece başardıklarının ve başaramadıklarının tadını çıkar, gülümse ve bu mektubu yazarken ki beni hatırla. 5 yıl önceki sen