A letter from February 19th, 2021

Dear FutureMe, امروز تاریخ ۰۱،۱۲،۹۹ هست روز های آخر زندگی من با سپیده هست، خیلی حال خوشی ندارم، هنوز درگیر مسایلی هستم که ذهنمو درگیر میکنه اما حالمو خوب، عجیبه که آدم ها برای اینکه حال الانشون بهتر باشه آیندشون رو خراب میکنن، من بارها بهش گفتم که نرو، اشتباه نکن, آینده به اون روشنی که میبینی نیست، آدم تنهایی کم میاره، الان آخرالزمانه، تنها باشی کم میاری، از بین میری، اما گوش نمیکنه، فکرش دنباله ماشین و ‌پولو ثروته، اما نمیدونه ثروت واقعی اونیه که کنارت داری، اونیه که با همه بدی ها و خطاهات هنوزم باهات مهربونه، هنوزم هواتو داره و نمیزاره غم تو دلت بشینه، نمیدونه سن که بالا بره دیگه هیچی مهم نیست الا همدمت، نمیدونه که چیزایی که الان برات عقده شدن همون آرزوهای دیروزته که تو آینده برات کاربردی ندارن، ما آیندمون رو بخاطر آرزوهای گذشتمون تغییر دادیم، متاسفانه من تو بعضی موارد آدم برگشت نیستم، مخصوصا توی رابطه ها، وقتی برم دیگه رفتم، اون فکر میکنه که چیزی نمیشه، میریم، کم آوردیم برمیگردیم، خبر نداره که من سالهاست دنبال رهایی هستم، چرا باید برگردم؟ تو این زندگی چی به من دادی؟ هر چی هم که داشتم گرفتی، هر چی منظورم چیزایی بود که با هم بدست آورده بودیم، کم بود اما برای هردومون بود، که تو برداشتی و رفتی، ماه ها و حتی سالهاست که میدونم بهم خیانت میکنی، تو عاشق دیگری شدی اما من نشدم، تو بارها من رو احمق فرض کردی اما من نکردم، حالا میدونم که کارما جوابتو پس میده، توی این روزهایی که هستم فعلا سکوت میکنم تا به خواستم برسم، جدایی و رهایی، تو فکر میکنی که من سیریشم و تمیخوام ولت کنم، اما بیشتر از هر کسی دوس دارم که از دستت خلاص بشم، از اخلاقه بدت، از خیانت هات، از بد رفتاریهات، از دعواهات با دیگرون، از تنبلیهات، از پرخوابی هات، از دستپخت گاها افتضاحت، از سردی هات تو سکس و هر چیز دیگه ای که متعلق به توعه، امیدوارم وقتی که تو آینده این متن به دستم رسید، دیگه اثری از تو توی دنیا نباشه تا مردای کمتری آلوده هوس های تو بشن و آسیب ببینن