A letter from February 17th, 2021

Dear FutureMe, yıkık hayatı sürdürmek istiyorum. harabe ve terk edilmiş bir evde her gece buluşan ama aslında kimsenin kimseyi umursamadığı bir ortamda bulunmak istiyorum. Porçay'a özenmedim. Porçay'ın yaşadığı gibi yaşamak istediğimi fark ettim. bunu eğer gelecekte okuyorsam, ergenliğimle dalga geçebilirim ama ben nedenini bilmediğim şekilde böyle yaşamayı istiyorum. aslında neden böyle olduğumu biliyorum diyebiliriz. insanları sevmiyorum. çoğu insandan iğreniyorum. düşünceleri fikirleri yapmacık yalandan ve rahatsız edici. ayrıca erkek olarak doğmayı daha çok isterdim. feministlikle falan bir alakası yok. erkek gibi davranıyorum ve bunu görebiliyorum. ergen kızların yapmacık olarak yaptıklarından değil gerçekten erkek olarak davranmak bana gerçekten benmişim gibi hissettiriyor. ya bu konuda ne dersem diyeyim ergen "bad girl" ler gibi hissediyorum. erkek olarak doğmayı istememin asıl sebeplerinden biri de erkekler argo veya küfür kullanmak konusunda kesinlikle daha serbestler. peki neden? çünü onlar erkek. benim gibi bir kız erkek gibi davranıyorsa bu toplum içerisinde "bad girl ergen" olarak görülür. ben küfür etsem toplum içerisinde ne kadar tepki alır, erkek küfür etse ne kadar tepki alır bir düşünelim bakalım. bir kadın bacağını açarak oturduğunda -ki genelde o ben olurum- insanlar ona tuhaf tuhaf bakar ama erkekler oturduğunda hiçbir problem olmaz çünkü onların DOĞASINDA var. ama ben kendimi bu şekilde rahat hissediyorum. küfür ettiğimde kendimi daha iyi hissediyorum. insanların beni daha iyi anladığını düşünüyorum. annem ne kadar kabul etmiyor olsa da benim küfür etmeye yatkın bir yapım var. ve ben bundan rahatsızlık duymuyorum. bunları söylediğim için kendimden nefret ediyorum ama gelecekte bunları hatırlamalıyım. sonuçta eğer bir şey olmazsa bunları sadece ben okuyacağım ve allahın bildiği şeyi kuldan neden saklayayım. annemler benden önce ölürse eğer hem biraz insanlar benimle ilgilenmiş olur. hatta bazen diyorum keşke başıma bir şey gelse ben hariç kimseye zarar gelmese ve ben biraz ilgi görsem. Allah'a uygun olmasını umduğum bir dilde dua ediyorum biraz bana bakmaları için bana bir kaza gelsin ama ailem üzülmesin benim kendi durumuma üzüldüğümden çok annem ve babam benim için endişelenir ve ben bunu istemiyorum. annem ve babam benden erken ölürse eğer ambar falan ve bir ev benim üstüme kalacak. onları satıp hayatımın sonuna dek anime izleyip, harabe evlerde bir şeyler yaparak ve insanların haberdar olmadığı bir yerde yaşayıp ölmek istiyorum. elimde olsa bu dünyaya gelmek asla istemezdim. yaklaşık dört milyon spermden neden ben oldum ki gelen? bu lanetlenmiş ruh neden var ki? ben bu ruh muyum yoksa ruhum sadece duygulardan mı ibaret? benim bedenim sadece bir araç mı? ruhum iki kişi ama aslında bir ordu. düşünmekten asla yorulmayan bir ordu gibi. özel bir güç var diyelim ve bu güç bedenimin ölene dek uyumamasını sağlıyor. yoruluyorum, ama uyuyamıyorum. zihnimin içindeki düşünceler de bu şekilde. asla susmuyorlar. beynim yoruluyor. düşüncelerim yoruluyor. kafamı yok etmek istiyorum bazen susmaları için. eğer çocukluğumda çok çok çok çok az da olsa bunları susturamasaydım çok büyük ihtimalle şizofren olurdum. beni çok korkutuyor ama şu anda bile düşük seviyeli bir şizofren olduğumu düşünüyorum. şizofreniyi araştırdım merak etme. annem gelecek haftaya bir psikolog ayarlamış. İstanbul'da yaşıyormuş ve 25-30 yaşlarındaymış. açıkçası hemen aklıma porçay geldi düşünsene porçayla tanışıyormuşum falan dedim hala daha düşünüyorum porçay'ı tanıyor olabileceğini ama tanışmayacağımızı biliyorum. neyse yani alsında sonuç olarak artık kendimden bir şey beklemiyorum. Allah, din, siyaset, hayat, ömür, ahiret hayatı, sonumuz ne, gelecek kaygısı... hatırlayacaksın muhtemelen şu dediğini: "...Ben mesela sana seni seviyorum dedim diyelim. Sen üniversiteye, liseye gidince aa bak Şevval de beni seviyormuş haha diye dalga geçer misin? Geçsen bile bana ne? O an seninle arkadaş olmamış olacağım. Zaten böyle söyleyecek bir arkadaş edinmem ben kendime. Ölürken kimse kimseyi hatırlamayacak. Herkes kendi derdinde olacak. O yüzden pişman ölmemek için düşüncelerimi söylemek istiyorum. Eğer birinden hoşlanıyorsan, ona söyle. Emin ol insanlara yayıldıktan sonra bazı 280 IQ'lar tarafından en fazla birkaç gün konuşulur sonra herkesin hafızasından kalkar çünkü bu önemli ya da gerekli bir bilgi değil. Önemli değilsin. Fikirlerim, söylediklerim kimsenin umurunda değil. Aslında belki de insanlığın ömrünün bir kısmı kadar hatırlanır ama sonunda ya yalanlanır ya unutulur ya da reddedilir. Bir sürü cevapsız soru içerisinde hala daha İslam dininde kalmaya devam etmeye çalışıyoruz. Çalışıyorum. Din konusuna girmek istemiyorum çünkü gerçekten çok uzun. Umarım bunu okurken hala Müslümansındır. Hayatının iyi gitmesini istiyorum. İstediğin gibi gitmesini yani. Her gece gidebileceğin ve kimsenin seni bulamadığı, kendini yabani hayvanlardan, namı diğer "anladın sen onu (?)" erkeklerden koruyabildiğin, değer verdiğin ve istediğin gibi bir arkadaş ortamının olmasını istiyorum. güzel bir evin olsun büyük değil küçük değil istediğin gibi olan. şu an aslında var ya yazdıklarım biraz pişman oldum porçayın derdini sökeyim videosunu izliyordum tam bir dert geldim ufak bir ağladım şu an. noodle ye. öyle bir ev olsun ki bir odasını anime posterleriyle diğer bir odayı figüranlarla doldur... Şu an bunları istiyorum ama o kadar fikirleri değişen biriyim ki yarın bile istediklerin tamamen değişebilir. Şu an ne istiyorsan onu yap. zekanı kullan. çok duygusal olma çok ağlama. sadece duygusal fikirlerle ilerletme hayatını biraz mantıklı düşün. iyi ol. 13 yaşındaki sen.