A letter from February 15th, 2021

Sevgili Ben, Öncelikle, umarım hayattasındır ve Covid denen illet o ana dek bitmiştir. Sonraki umudum ise umarım sevdiklerin hala yanındadır. Annen, baban, ailen, arkadaşların belki yeni arkadaşların sevdiğin kim varsa. Eğer bir aksilik olmadıysa şu an son senende olman gerekiyor. Oraya varana kadar ne tarz zorluklardan geçtin bilmiyorum. Beraber öğrenmeyi umuyorum bu yolda. Sana geçmişi hatırlatmak isterim. Şu an neredesin kimlesin kesinlikle hiçbir fikrim yok. Fakat şu an en yakın arkadaşınla aran biraz açık. Saçma bir sebep yüzünden. Aynı kişiyi düşünüyorsak şu an hiçbir sorun yok. Lakin aklında başka biri varsa anlarım ki çok şey değişmiş bu günden o güne. Aklımda hala dolanan meseleler var. Şu an o meselenin ne olduğunu arıyorsan üstesinden gelmişsin çoğu şeyin. Küçük bir şey olarak algılama. Çok şey başardık demektir bu. Saçların uzun mu kısa mı acaba. Hep kısa saç kullandık hep onu severiz biliyorsun ya da o rüyamızda gördüğümüz haline mi eriştin. Hani şu hiç aklımızdan çıkmayan. Hala müzikle ilgileniyor musun? Etkinliklerde yer aldın mı? Umarım müziği asla bırakmamışsındır. Orası bizim acil çıkış kapımız ve bunu en iyi sen bilirsin. Üniversite nasıl bir yer? Kampüsü bir kez görmeme rağmen beni fazlasıyla etkilemişti. Senelerini orada geçirmiş olmalısın ve nasıl bir his olduğunu gerçekten merak ediyorum. Hala platformda mısın? Girmeyi başarabildin mi demeyeceğim çünkü girdiğini umuyorum. Geçen onca sene sonrasında hayatında kimler gitti kimler kaldı? Hangilerine üzüldün ve hangileri umurunda olmadı? Kafanda yapacağın işe dair bir şeyler oturdu mu? Bunlara yönelik çalışıyor musun? Bugünlerdeki gibi hala seminerden seminere koşturuyor musun? En önemli sorum: Hala eskisi gibi misin? Çekingen, utangaç, alıngan ve biraz da asi. Umarım çekingenliğinin üstesinden gelebilmişizdir. Hayallerimiz çok büyük. Aa bu arada, yurt dışına çıktın mı hiç? Erasmus ya da Work&Travel yapabildin mi? Daha da önemlisi şu an mutlu musun? Önceliklerini bilip ona göre hareket ediyor musun? Sanırım seneler sonra bunu okuyunca kendi kendimden sıkılacağım. Bu kadar üst üste soru sorulmasını şu an bile sevmiyorken, beş yıl sonra bunu okuyunca ne kadar sıkılırsın kim bilir. Soru faslını bitirelim. Sana birkaç önerim var. Sevmeyi öğren, duygularını saklama, olayları içinde biriktirme, önceliklerine göre davran ve kendini her şeyin önünde tut. Belki şu an çok güzel, mutlu bir hayatın var. Ya da üzüntüden kendinden geçmiş gibisindir. Hangi duyguyu yaşıyorsan hakkını vererek yaşa. Üzüleceksen köküne kadar üzül, atlat. Yani kendimin de üzülmesini çok istemem ama hislerini halının altına süpürme yeter. Mutluysan, mutluluktan havalara uç. Yeter ki kendin ol. Örnek olmaya çalış çevrendekilere. Aslında diyecek çok şeyim var da sen ben olduğun için anlamışsındır zaten. Konuşamadığım, aklıma gelmeyen şeyler. Her gün sevdiğin insanlara onları çok sevdiğini söyle. Beş yıl geçmiş sonuçta illa ellerinden kayıp giden insanlar vardır. Geciktirme. Ben en iyisini yapacağımızı biliyorum. Yeter ki sen kendine güven. Hayallerinin peşini asla bırakma. Bizim bugüne kadar yapmak isteyip de yapamadığımız hiçbir şey olmadı. Birsin, biriciksin. Ay bir de kitap okumayı unutma. Sanırım şu ara biraz aksatıyorum. Sakın ola ki kaybetme onu. Ve her şeyden önemlisi seni bu dünyada en çok ben seviyorum bunu unutma. Kendine çok iyi bakmalısın. Ve azıcık da kilo ver vatan millet hayrına. 24 yaşındaki bana selamlar. Seni çok seviyorum. Sevgi ve saygılarımla; 19 yaşındaki ben.