A letter from January 7th, 2021

EVET SEVGİLİ GELECEKTEKİ BEN! 3 yıl önce kendime umutlarla yazdığım mektubu okudum. Ne yazık ki 3 yıl içinde değişen hiçbir şey yoktu. Şu an aynı sefil boktan hayatı yaşamaya devam ediyorum. Sadece daha çekilir hale geldi. Sevdiğim insan sayesinde.Evet, hala ümidim var. Hala her şeyin güzel olacağına dair inancım var. Ama bunu artık eskisi gibi tutku ve heyecanla bekleyemiyorum. Çünkü sonuç istediğim gibi olmayınca canım yanıyor. Bu nedenle bekliyorum ama bu umuda kendimi çok da bağlamayacağım. Kendi kendimi yıpratıp zarar vermek istemiyorum artık. Şu an ki durumumdan konuşayım; 9 gün önce 17. yaşımı bitirdim. Sevdiğim insanla güzel bir gün geçirdim. Dilerim ki daha iyilerini geçiririz. Hala özgür değilim. Hala boğazımı sıkan bir ip var. Annem ve kardeşimle birlikteyim. Annemin borçları boyunu geçiyor. Haliyle biz de etkileniyoruz. En çok da ben etkileneceğim bu durumdan. Seneye staj göreceğim. Maaş alacağım. Belki kullanamayacağım. Sıkıntı değil demek isterdim ama, sıkıntı. Bir şeyler yapmak istesem. bir işin ucundan tutmak istesem, hiç bir şey elde edemeyeceğim. Neyse, para sorunu elbet çözülecek. Maddi sıkıntılar elbet bitecek. Babama gelelim. Beni, kardeşimi asla sevmeyen babama. Liseye yeni geçtiğim yıl konuşmayı kesmiştik. 3 yıl kadar konuşmadık. Sonra anneme, bana, kardeşime yaptığı her şeye rağmen onu aramak istedim. Belki değişmiştir diye umuyordum. Ama hala aynıydı. Dünyası paraydı. Bende gittiği yere kadar dedim. Fazla gitmedi. Kirada kaldığımız evin sahibi evi satmak istedi. Satılığa koydu. Babamı aradım. Buralardan ev tutmasını söyledim. Ben buradan ev tutmam dedi. Bende buradan tutmazsan yanına gelmeyiz dedim. İyi siz bilirsiniz dedi. Bende sen istediğin yerden tut evini gül gibi yaşa hayatını dedim. suratına kapattım. Ve bir daha ne aradı, ne sordu. bilmeliydim aslında böyle olacağını. Benim hatamdı. Beni orospu yerine koyan babamı tekrar neden aramak istedim ki ? Yine aptal ümidimden işte. Her neyse. Hala her şeyin düzeleceğine inanıyorum. Fakat dediğim gibi o heyecan ve tutku artık yok içimde. Aslında bu mektuba eklemek istediğim çok şey var. 5 yıl sonra bunu okuduğumda tekrar mektup yazacağım. O zaman belki içimde kalanları dökerim kelimelere. 5 yıl sonra her şeyin düzelmesi umuduyla bu mektubu sana gönderiyorum. Hedeflerin olsun, hayallerin olsun, şimdiden farklı ol.