A letter from Aug 15, 2023

Dear FutureMe, Hi this is a letter to myself since i have no one to talk to about my situation. This is my 2nd day and wala akong naramdaman kundi pagiging anxoius and alone. I jave friends naman pero alam kong they have things they need to do and ayoko silang abalahin sa mga worries ko. Alam kong trivial lang to sa iba since madali talaga akong maging insecure at sensitive. Pero ang hirap, napakahirap ng kolehiyo. Lalo na ako lang mag isa. Nakilita ko yung mga classmate ko dati, may mga kaibigan na sila sa school nila tapos ako kahit isa wala. Parang kada vreak time pinagdadasal ko na sana matapos na agad kasi ayokong maging mag isa lang sa campus. Naiinggit ako sa mga blockmates ko na magkakakilala na, samantalang ako mag isa lang lagi. Parang kada pasok namin ng room naiiyak ako kasi walang gustong tumabi sakin, lagi lang akong mag isa sa row o kaya sa buong column. Walang gustong tumabi tsaka kumausap sakin. Lagi kong iniisip, hindi ba ako mukhang approachable?? Ayoko na ng ganito nahihirapan na ako, lalo na ngayon wala akong mapagsabihan. Ayoko na talaga