A letter from January 2nd, 2021

Gelecekteki bene, Bu aralar her şey çok fazla geliyor. Dayanamayacak gibi oluyorum bazen. Her şey çok değişik bazı günler tüm gün ağlayıp her şeye üzülürken bazı günler çok mutluyum. Normalim. Yani galiba öyleyim bilmiyorum. Kendimi bilmiyorum ne olduğumu bilmiyorum. Herkes bana çok kötü şeyler yaptı ama ayakta durmaya çalışacağım. Fazla üstüme gelindi. Ne yapacağım bilmiyorum. Hic kimseye dertlerimi açamıyorum. Korkuyorum, herkesin beni sırtımdan bıçaklamasından cok korkuyorum. Artık tecrübeliyim çünkü. Eskisi gibi değil hiç bir şey, büyüdüm. Artık çocuk değilim. Güvenemiyorum hiç kimseye. Ama patlayacak gibiyim artık. Birine acmam lazım. İçimi dökmem lazım artık. Cok sorunum var. Ailemle sürekli kavga ediyorum, beni anlamıyorlar, anlamak istemiyorlar, cok yorucular. Sürekli eleştiriyorlar, sürekli gerginler. Hayata olumusuz bakıyorlar sıkıldım artık. Bunu yazdığımdan iki ya da üç ay gecti ve devam edip şubata gönderiyoruum. İnanabilir misin bunu okurken bile öyleyim. Hiç bir şey değişmedi, hiç bir sorun çözülmedi. Hala aynı her şey. Sadece hala üzülüyorum durmadan üzülüyorum. Nazen mutluyken bile içimden ağlamak geliyor doyasıya ağlamak istiyorum. Bazenleri istemesem bile durduk yere gözümden yaş boşalıyor. Günler aylar geçtikçe hayat daha yorucu oluyor. Bir ay sonra neler olacak bilmiyorum ama tek tahminim hiç bir şey değişmeyecek. Herkes 2021'e kutlayarak girdi ama o bir dakikanın hiç bir önemi yok. Her şey hala aynı, beynim o kötü anıları unutmadı, hala üzülüyor hala acı çekiyorum, hala ağlayabiliyorum, bir anda şah olmadım, hala mutlu olmuyorum. Hic bir şey degişmedi, hala her şey çok kötü. Hiç bir şeyin değeri ve önemi yok. Her şey aynı. Acaba gelecek ay neler ekleyeceğim? Umarım iyi şeyler olur.