A letter from July 12th, 2020

Dear FutureMe, Şu an bunu yazıyorum ve şu an herşey çok zor. Belki umursanmıyorsun, belki istenmiyorsun... ama yine de varsın. Bunu okurken 5 yıl sonra olacak ve biz artık aynı bedende ayrı kişiler olacağız. Belki de olamayacağız... 5 yıl çünkü. Dile kolay. Belki de bu mektup tekrar sana ulaştığında artık hayatta olmayacaksın. Çok şey değişecek. Saçların değişecek belki, yüzün değişecek, gülüşün değişecek, bakışların... onlar da elbet bir yorgunluk belirtisi gösterecekler. Ama şimdiki ben 5 yıl sonraki benden istiyor ki, nasıl değişirse değişsin, kalbi hep iyi insan olarak kalsın. İstiyorum ki, tam şu an kalbini kırdığın insanları düşün ve onlardan özür dile. Çünkü eğer bunu şimdi yapmazsan daha sonra zamanın olmayabilir. Bunu yazarken sana söz veriyorum 23 yaşım; 5 sene sonra büyük işler başarmış olacağız. İkimiz birlikte olacağız, geçmişimizi asla unutmamış olacağız ve içimizdeki sevgi katlanarak çoğalmış olacak. Ben beni iyi tanıyorum, insanlara olan sevgimi biliyorum. Hayatı nasıl sevdiğimi biliyorum. Bunu her yaşımdaki ben iyi biliyor ki; hiç kahkahalarla gülmek için sebep aramadım. O sebepleri kendim yarattım. Belki boş boğazlığımdan ileri gelen birşeydir :) . Ama ben beni böyle seviyorum. İnsanlara değer vermek beni değerli hissettiriyor. Umuyorum ki, şu an sen de böyle hissediyorsundur, değerli 23 yaşım. Eğer hissetmiyorsan, eğer kalbin kinle dolmuşsa, kendine gelmek için iyi bir fırsat. Biliyorsun ki, senin düşüncelerin asla böyle olmadı. Bir şeyler bizi hep değiştirir ama insanlık hep baki kalır. Bunu unutma. Ve ben şimdi satırlarımın sonuna gelirken, sana söz veriyorum sevgili 23 yaşım. Sana söz veriyorum ki, 23 yaşında bu mektup eline geçtiğinde, istediğin birçok şeyi başarmış halde bu mektubu okuyacaksın. Ve sana söz veriyorum ki, kendimi geliştirmek için hep çabalayacağım... İyi ki varsın🙂♥️