A letter from Jun 6th, 2021

Dear FutureMe, مطهره عزیزم سلام از ۱۷سالگیت برات نامه مینویسم. خواستم بپرسم اوضاع چطوره؟ مستقل شدی بلاخره؟ هنوز به شعر نوشتن و موسیقی و ساز زدن علاقه داری؟ بگو ببینم کسیو داری رو شونه هاش اشک بریزی یا هنوزم تنهایی؟ لوکیشنت کجاس؟ امیدوارم اگه زنده باشی هنوزم تنها کسی که بهش اهمیت میدی خودت باشی و اولویت هدفات فقط حال خوب خودت باشه. هنوز خونواده مذهبی رو تحمل میکنی یا باهاش کنار اومدی و بیخیالشون شدی کلا؟ امیدوارم اگه حتی امروز سرت شلوغه بازم بخاطر مطهره ۱۷ساله غمگین و اسیر تو این گوشه غم زده دنیا و زیربار استرس کنکور و آینده، بری یه کافه خوب و تنهایی لذت ببری از اینکه الان چقد آزادی و واسه خودت زندگی میکنی. من بهت ایمان دارم تو هر سنی معرکه ای. امیدوارم بیشتر خودتو شناخته باشی و بدونی درواقع چی خوشحالت میکنه و بری سمت همون. اگه دوست داشتی امروز تایم خوبیه که یکم تغییر تو ظاهرت هم ایجاد کنی و به یاد من خداروشکر کنی که از زادگاهت تونستی بری و زندگی خودتو شروع کنی. تا ۱۸سالگیت که همه چیز تاریکه میدونم. اگه ماشین داری یه دور هم اون اطراف بزن تا یادت باشه دور بودن از دنیای محدودیت تینیجری چقد خوبه! تو خوش شانسی که من تو هر شرایطی بهت ایمان دارم و پشتکارتو تحسین میکنم. شک نکن هرکاری که میکنی فقط به خودت مربوطه و نظر خودتو اولویت قرار بده. مردم همیشه بلدن یجوری حالتو بد کنن. اهمیت نده دوست دارم از طرف مطهره ۱۷ساله